Rozdział 7

7.Auslly

 

                                               Ally

Zastanawiałam się już czy nie iść poszukać Violi. Nie był jej już dobre dwadzieścia minut, a przecież była tam sam z Diego! No i jeszcze Leon tam poszedł! Nie wiem jak na to zareaguje. Przecież stara się go unikać.

  Nagle do Resto weszła uśmiechnięta Violetta, a za nią Leon. Zaraz? Violetta się cieszy? I to przy Leonie? Nie wierze własnym oczom! Już dawno nie widziałam jej w tak dobrym humorze. Ostatni raz była tak szczęśliwa gdy... poszła do wesołego miasteczka z..... Federico. To był ich ostatni wspólny wypad, a później.... Diego wszystko popsuł! Nienawidziłam go za to co zrobił Violetcie i za to co chciał zrobić Fede. To nie do pomyślenia!

  Viola i Leon zbliżali się do stolika, a ja nadal gapiłam się na nich zdziwiona. Gdy zdążyłam się opanować rozejrzałam się po przyjaciołach. Nie byłam jedyna... Wszyscy tak jak ja ze zdziwieniem patrzyli się na nich.

-No hej. Coś nas ominęło?- spytali jak gdyby nigdy nic.

-Yyyyy.. Nie... A nas?- zapytaliśmy się razem gdy już wszyscy się otrząsnęli

-Też nie.- uśmiechnęli się do nas i usiedli do stolika.

-Ale na pewno?- chcieliśmy wydobyć z nich jakieś informacje.

-Tak na pewno. A niby co miało się zdarzyć?-odpowiedzieli.I uśmiechnęli sie do siebie.

 Dooooobra to jest dziwne. Nie ma ich dobre dwadzieścia minut, a gdy wracają Violka jest prze szczęśliwa jak nigdy. Coś musiało się jednak stać ale te informacje wyciągnę z nie później.

  Wstałam od stolika i poszłam w stronę łazienki- no wiecie siedzimy tu dobre trzy godziny i trzeba się ruszyć aby nie wzbudzać podejrzeń. Gdy wyszłam z pomieszczenia zwróciłam się w stronę stolika. Już miałam skręcać gdy nagle wpadłam na kogoś i o mało się nie przewróciłam. Tak o mało bo ktoś mie złapał, a tym ktosiem był. Ten blondyn! To znaczy Austin, Austin... Tak właśnie się nazywał.

-Przepraszam znowu na ciebie wpadłem.- powiedział speszony.

-Nie to ja przepraszam nie za uwarzyłam  cię. Znowu....- odpowiedziałam.

-Widocznie los chce żebyśmy na siebie wpadali.- zażartował.

-Taaaak..- odpowiedziałam rozmarzona. Zaraz co?! Co ja wygaduje?! Szybko się opanowałam i wyrwałam z jego objęć.

-Coś się stało?-zapytał zdezorientowany chłopak.

-Nie, nie nic... ppp... po prostu  tamci zaczynają się na nas dziwnie patrzeć.-odpowiedziałam i uśmiechnęłam się głupkowato.

-Nie przejmuj się oni już tacy są.-załapał mnie za rękę, a ja szybko mu ją wyrwałam-nie jest ci zimno?-zapytał.

-Nie, nie jest ciepło. Tak bardzo ciepło.-próbowałam się wykaraskać.

-Bo wydawało mi się, że zmarzłaś.

-Nie po prostu mam taką temperaturę ciała.

-Okej. Chodź już lepiej do nich bo zaczynają gadać jakieś głupoty- uśmiechnął się chłopak, a ja odwzajemniłam uśmiech.

Podeszliśmy do stolika, a wszyscy umilkli.

-O czym rozmawialiście?-spytałam.

-A o studio......-odpowiedzieli mi inni. Ja wiem, że nie rozmawiali  o Studio ale nie zamierzałam rozwijać tematu. Posiedziałyśmy z dziewczynami jeszcze pół godziny i zebrałyśmy się do domu. 

  Muszę przyznać, że było całkiem spoko, a przyjaciele których poznałyśmy są przesympatyczni.

Teraz jechałyśmy do domu, a ja nie mogłam się doczekać kiedy zapytam Violę co stało się w parku. Lecz w domu czekała nas niespodzianka i to nie ta miła.....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

I  jak prosiliście jest rozdziła i to o Auslly. :3 Sory, że tak późno ale wiecie Święta... trzeba pomagać rodzicom i w ogóle. :) 

Jeeeee! Na liczniku jest już ponad 1000 wyświetleń. :3 Wszystkim którzy odwiedzili mojego bloga bardzo dziękuję.

I tak jakbym jutro nie weszła- Wesołych i pogodnych Świąt.
Ok to kończę i miłego czytania. :*

Viola Verdas