Leonetta,Naxi and Auslly : Rozdział 17 cz.1 + urodziny Tini

17.Leonetta cz.1

~ Violetta ~

Leżałam na podłodze i zwijałam się ze śmiechu. Przyczyną napadu tej głupawki był nie kto inny jak Król Julian-postać z mojej ulubionej kreskówki ,,Pingwiny z Madagaskaru``, którą właśnie oglądam. Przez ten śmiech nie usłyszałam nawet, że Ally wróciła do domu. Zorientowałam się dopiero gdy ujrzałam ją w wejściu do salonu. Stała tam i patrzyła się na mnie ze zdziwieniem.
-Violetta, wszystko Okej?- spytała.
-Taaa.....Taaak!-wydusiłam przez śmiech.
Dziewczyna popatrzyła na mnie jeszcze wciąż zdziwionym wzrokiem, a później poszła na górę zostawiając mnie samą z kolejnym napadem śmiechu.

* * *

Gdy się uspokoiłam - co nie zaszło prędko, bo ja + głupawka = 1000 zwariowanych pomysłów- weszłam na górę do pokoju Ally.

-Hej. Co tam?- spytałam.

-A nic....-powiedziała zamyślona dziewczyna.

-Na pewno? Bo coś długo byłaś na tym spacerze?-chciałam wyciągnąć z niej informacje.

-Jaaaa.....yyyyy. nooooooo......ten.....noooo.... mmmmmmm.....-próbowała znaleźć wymowkę.

-Okej. To gadaj co przeskrobałaś.

-Ymmmm...nom...tylko jak ci powiem to nie krzycz na mnie. Dobra?

-Ok.

-No, bo......bo......ja.....ten....no......byłam u Austina.

-O tej porze?! Czy ten chłopak nie może spać?!

-Nie, nie. Byłam u niego jak on spał. Wdarłam się przez okno.....

Spojrzałam na nią zdziwiona, a później wybuchnęłam śmiechem.

*Ranek*

Naty wróciła do domu. Okazało się, że z Maxim wszystko w porządku i, że jest już w domu.

Ally weszła do mojego pokoju i powiedziała, że zajęcia w Studiu są odwołane aż nie naprawią budynku Studia. A wiec mamy dużo wolnego czasu!

Siedziałam na kanapie przed telewizorem gdy nagle zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz. Dzwonił Leon. Szybko nacisnęłam zieloną słuchawkę.

-Hej Leon!

-Witaj księżniczko.-przywitał się ze mną. Och jaki on ma słodki głos!

-Widziałeś wiadomość na stronie Studia?!

-Widziałem. Mamy dużo wolnego czasu....... i właśnie dzwonie z tego powodu. Yhmmmm...zastanawiałem się czy...... może......, że może .......

-Tak?- naciskałam, żeby to z siebie wydusił.

-......może chciała byś się dziś spotkać?

-Czy ty zapraszasz mnie na randkę?- spytałam zdziwiona.

-No jeśli nie chcesz to.........

-Nie!- przerwałam mu-Leon chętnie się z tobą spotkam.

-Ah no to super!- powiedział uradowany- To spotkajmy się w parku. Może być?

-Okej. A o której?

-O 16? Może byc?

-Będę na pewno.

-To do zobaczenia.

Do zobaczenia.-powiedziałam i odłożyłam telefon.

Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!!!!! Idę na randkę z Leonem! Ale ja się cieszę! Ale zaraz? Co ja na siebie włożę? Już od paru lat się z nikim nie spotykałam!

W tej chwili do pokoju weszła Ally

-No hej!-przywitała się.

-Hej.-odpowiedziałam.

-Wiesz tak przez przypadek podsłuchałam twoją rozmowę z Leonem.......

-Wiesz, że nieładnie podsłuchiwać?- spytałam z wyrzutem na twarzy.

-No wiem ale nie mogłam się powstrzymać! A i w ogóle to ci gratuluje!!!!!- wrzasnęła i podbiegła mnie przytulić.

-Co się stało?- spytała Naty, która przed chwilą weszła do pomieszczenia.

-Viola idzie na randkę z Leonem!- krzyknęła Ally za nim zdążyłam coś powiedzieć.

-AAAAaaaaaaa!!- teraz krzyknęła Naty i też przybiegła mnie przytulić.

Dziewczyny ściskały mnie tak przez dobre 10 minut.

W końcu się uspokoiły.

-To w co się ubierasz?- spytała Natalia.

-Właśnie nie wiem.

-To na co jeszcze czekasz?! Chodź! Zaraz coś znajdziemy!- krzyknęły dziewczyny i pociągnęły mnie w stronę mojej garderoby.

* * *

Przymierzałam właśnie 11 sukienkę i szczerz miałam dosyć.

-A na którą jesteś umówiona?

-Na 16!-krzyknęłam- A ktora jest?!

-13!

-Aha....Spoko!

Gdy wybrałam odpowiedni strój była już 14:30.

-A teraz makijaż!- krzyknęła Ally i posadziła mnie na fotel.

Efekt końcowy był taki:

* * *

Dziewczyny właśnie odjechały samochodem- nie pozwoliły mi biec przez las. W sumie to miały rację, bo trudno by mi było biec przez las na wysokich szpilach, a jeszcze mogłaby mi się popsuć fryzura!

Nagle ktoś złapał mnie za rękę. Był to Leon.

-Witaj piękna.-przywitał się podając mi bukiecik kwiatków- To dla ciebie.

-Dziękuję.- podziękowałam biorąc bukiecik i pocałowałam Leona w policzek.

-Jak tam noga?-spytałam, bo przypomniałam sobie o wypadku.

-Już lepiej. To co? Idziemy?

-A gdzie?

-A niespodzianka.

-Okej.

Szliśmy przez miasto rozmawiając i śmiejąc się. W końcu stanęliśmy przed jakimś budynkiem. Leon otworzył drzwi i zaprosił mnie do środka. Teraz zobaczyłam, że znajdujemy się w najlepszej restauracji w mieście. Chłopak zaprowadził mnie do stolika, a ja posłusznie usiadłam na krześle. Byłam tak wzruszona, że zdołałam tylko powiedzieć

-Leon. Nie trzeba było....

-Wszystko dla mojej księżniczki.-powiedział i posłał mi ten swój zniewalający uśmiech.

( Wiem, że wampiry nie muszą jeść ale muszą się jakoś maskować nie? XD-od autora)

* * *

Po wyjściu z restauracji ruszyliśmy z powrotem do parku, trzymając się za ręce. Tam usiedliśmy na jednej ławce które znajdowała się pod drzewem. Było cudownie! Siedzieliśmy wtuleni w siebie i patrzyliśmy na zachód słońca. Teraz brakowało tylko jednego. Spojrzeliśmy się na siebie. Rozumieliśmy się bez słów. Zaczęliśmy się do siebie przysuwać. Nasze usta już prawie połączyły się w pocałunku, gdy nagle ktoś nam przerwał. Ktoś kogo nie chciałam już spotkać...........

***********************************************************************************

No heeeeeeej!!!! W końcu napisałam rozdział! Wiem, że długo to trwało ale za to macie randkę Leonetty!!!!!<3 Mam nadzieję, że się podoba.

I jak myślicie kto to może być? Zgadujcie i piszcie w komentarzach, a Laura Lynch- która wie kto to jest, ponieważ ,,pomagała'' napisać mi rozdział- niech nie zdradza!!!

A teraz:

Dziś są urodziny Tini!!!!!!

A wiec życzę jej wszystkiego najlepszego!!!!!

I z tej okazji parę fotek: